Koningin Flora en de elfenbloemen

(basisschoolgroep 2, 3 en 4)

De tunnel... al sinds jaar en dag de ingang van het sprookjesbos. Een bijzondere tunnel, want elke keer als je er doorheen gaat, kom je in een andere wereld terecht. Dit jaar is dat niet anders. De kinderen die dit jaar door de tunnel gingen, kwamen uit in een echte elfentuin. Op het eerste oog leek alles er normaal uit te zien, maar wie goed rondkeek, zag dat dit niet zo was. De elfenbloemen hebben allemaal hun kopjes laten hangen. Het had nog een beetje geregend vanmorgen, dus aan het water zou het niet kunnen liggen. Er was ook totaal geen vrolijkheid in het bos. Het kon niet anders of hier was iets aan de hand. De elfjes zorgen voor de bloemen, maar snappen er niks van. En elke keer als de elfenkoningin vraagt hoe het met de bloemen gaat, moeten ze helaas vertellen dat de kopjes nog altijd hangen.

Als iedereen een plekje heeft gevonden in de elfentuin van de koningin, begint ze met haar verhaal dat natuurlijk over de bloemen gaat. Vannacht lieten de grote elfenbloemen opeens hun kopjes hangen. "De elfenbloemen zijn heel belangrijk," vertelde de elfenkoningin. "Als ze dood gaan, zal ook alle vrolijkheid uit het Elfenrijk verdwijnen. En vrolijkheid hoort juist bij het Elfenrijk."Er is al van alles geprobeerd: water, kunstmest. Het heeft allemaal niet geholpen. Juist nu er feest is, is het wel belangrijk dat de bloemen in leven blijven, anders wordt het een behoorlijk saai feest. Sterker nog, dan zal het feest niet door kunnen gaan want een feest zonder vrolijkheid bestaat niet.

Dan komt een van de elfen met het "Grote Elfen tuinboek". Ze gaan op zoek naar een mogelijke oplossing. Ze bladeren en bladeren door het grote boek en dan opeens hebben ze iets gevonden. Er wordt voorgelezen: " De elfenbloem is een belangrijke bloem in het Elfenrijk. Er bestaan er maar een paar van. Het is heel belangrijk dat deze bloemen gezond blijven, omdat ze zorgen voor alle vrolijkheid in het elfenbos. Zodra ze ziek worden of dood gaan, zal de vrolijkheid verdwijnen."

De elfen zeiden tegen elkaar dat ze dat al wisten. Ze schoten met deze informatie niet veel op.

Maar er was meer en het elfje ging door met voorlezen. "Hoe verzorg je de elfenbloem? Geef de bloemen genoeg water, kunstmest en elfenstof. Als dit goed gebeurt, kunnen deze bloemen wel 100 jaar oud worden."

Het elfenstof! Dat ze daar niet aan gedacht hebben. De koningin vertelt dat er ergens in het tuinhuis nog een pot met elfenstof moet staan. Met z'n drieën gaan de elfen op zoek naar het elfenstof.

Zonder dat ze het merken, komen Ma Trol met haar zonen aangelopen. Tussen de kinderen door, terwijl ze in hun neuzen peuterden, zich krabden en bij de kinderen op zoek gingen naar luizen. Ma Trol probeerde ze nog tot orde te roepen, maar haar zoons luisterden niet zo goed. Met veel moeite krijgt ze de jongens uiteindelijk weer bij zich. Ze zegt tegen de jongens dat ze zich moeten gedragen omdat ze anders niet in het Elfenrijk kunnen blijven.

Ondertussen hebben koningin en haar elfen de pot met het elfenstof gevonden. Als ze horen wat de kinderen vertellen over de trollen die zijn langs geweest, kunnen ze dit alle drie nauwelijks geloven. Trollen leven helemaal niet in het Elfenrijk.

Ze strooien het elfenstof bij de slap hangende bloemen. Helaas helpt het nog altijd niet en moet er weer in het 'Grote Elfen tuinboek" gekeken worden. Bij het hoofdstuk plantenziektes vinden de elfjes wat en opnieuw wordt er voorgelezen. " De elfenbloem is een bijzonder sterke plant. Er is maar één ding waar de elfenbloem niet tegen kan. Dat is de geur van trollen.

Trollen zijn meestal vieze wezens die graag door de modder rollen, in muffe holen kruipen en niet vies zijn van dierenpoep. Trollen wassen zich nooit. Daardoor stinken ze altijd. De lucht van gedroogde snot, beschimmelde kleding, ongepoetste tanden en zweet kan er voor zorgen dat elfenbloemen ziek worden en tenslotte dood gaan."

De koningin en de elfen kijken elkaar aan. Zouden de kinderen die daar in de tuin zitten, dan toch gelijk hebben? Snel wordt er verder gelezen. Het is blijkbaar heel belangrijk dat de trollen uit de buurt van de elfenbloemen blijven. Alleen schone trollen mogen dat, maar voor zover bekend, bestaan die niet. Als er dan toch een elfenbloem ziek zou worden, dan is het maar een ding om de bloem weer beter te maken.

Zou dan ook in het boek staan? Ja hoor! Er moet een mengsel gemaakt worden van water, kunstmest en elfenstof. Daarna moeten er neusharen, snot en een tipje oorsmeer van een trol aan het mengsel worden toegevoegd. Goed roeren en daarna moet het mengsel bij de wortels van de elfenbloemen gegoten worden. Als dat in de juiste hoeveelheid gebeurt, knapt de bloem daar weer helemaal van op.

Er is (natuurlijk) maar een manier om al die spullen te komen. De kinderen worden op pad gestuurd om neusharen, snotjes en oorsmeer te verzamelen.

KVW 2017

Het was al gelijk spannend bij de boze draak. En de kinderen en hun groepsleiding moesten door de openstaande bek naar binnen. Hé, een ander draakje. En wat was die blij om jullie te zien. Er werd geknuffeld en gedanst waarna de groepen snel verder gingen. Het avontuur was nog maar net begonnen.

Rennen, dat kunnen deze dappere kinderen wel. Maar met de zevenmijlslaarzen aan, zijn ze dan ook nog zo snel? Op het parcours konden de groepen laten zien wat ze in hun mars hadden. Sommige leiders en leidsters waren buiten adem aan het eind terwijl de kinderen gemakkelijk nog een keer hadden gekund.

Even ontspannen in handen van de elfenbosbewoners die de kinderen en hun leiders en leidsters schminkte. Op een andere plek waren de groepen juist even creatief bezig en werden de mooiste dingen geknutseld.

Ojee! Daar komen de trollen! Gelukkig hadden de kinderen ook geoefend hoe ze zich tegen de trollen moesten beschermen. De toverstafjes dat de kinderen bij het binnenkomen in het Elfenrijk hadden gekregen, kwamen nu goed van pas. Op een been staan en zwaaien met het stokje. Maar dat was nog niet genoeg. Ze moesten ook nog heel stil zijn... Als dat maar goed zou gaan.

Van het ene probleem zo naar het andere. Assepoester was haar schoentje kwijt en de kinderen moesten op zoek. Het leek wel een schoenwinkel, want overal lagen schoenen in het bos. Maar het schoentje van Assepoester, dat konden de kinderen niet vinden. Nadat de kinderen nog eens extra goed hun best gedaan hadden, vonden ze het passende schoentje. Assepoester was de kinderen zo dankbaar voor het vinden van haar muiltje.

Via droomvlucht en de put van vrouw Holle kwamen de kinderen bij de elfenvliegschool. In een rotvaart gingen de kinderen een voor een met de kabelbaan naar het lager gelegen deel van het Elfenrijk en kon de reis worden voortgezet. Bij de wolf en de zeven geitjes werd er verstoppertje gespeeld.

In het elfenkasteel lagen de verborgen schatten. Hartstikke spannend natuurlijk want wat zou het zijn? Door te voelen en te proeven moest iedereen raden wat er allemaal in het elfenkasteel verstopt lag.

Onderweg zorgden de kabouters voor een beker lekkere ranja. Want ook de kabouters wilden dat er vrolijkheid in het bos bleef en dat de elfenbloemen mooi bleven bloeien.

Echt, deze kinderen waren nergens vies van. Met het grootste plezier staken ze hun handen in de stront om zoek naar gouden munten. En rijmen konden ze ook. Gelukkig want daarmee was de fakir ontzettend geholpen.

Eindelijk was het dan zover.... Tri-Tra-Trol, ik ben een flapdrol. Flapdrollen waren deze kinderen toch zeker niet. Dapper, dat is het woord. Trollensnot, neushaar en oorsmeer, hier lag het bij elkaar. Voor haar huisje zat ma Trol te breien. Ze vertelde tegen de kinderen dat ze graag in de elfentuin wilde wonen, maar ze schaamde zich voor haar zonen. Ze zijn altijd vies, ze stinken en ze gedragen zich niet. Van de kinderen hoort ze over de zieke elfenbloemen en ma Trol besluit om de kinderen te helpen. De kinderen moeten het huisje in waar de trollenzonen liggen te slapen. Het toverstokje kwam nu ook goed van pas. Heel voorzichtig gingen de kinderen te werk. Met succes! Trots gingen ze verder met neusharen, oorsmeer en trollensnot in een potje.

KVW 2017

In een bos zoals dat van vandaag mogen de Indische waterlelies natuurlijk niet ontbreken. De kinderen hadden de touwtjes in handen. Op het welbekende Eftelingmuziekje mochten ze namelijk hun leiders als marionetten laten dansen. Daarna waren de rollen nog steeds omgekeerd. In het anti-trollen-bad werden de leiders en leidsters een goed geboend. Geen overbodige luxe na vier dagen KVW zul je zeggen. Er werd flink geschrobd door de kinderen. Water, meel en bloemblaadjes voor een frisse geur. Het mocht nog niet echt baten. De trollenkoning keurde of de leiding schoon genoeg was. Na het belletje gingen de gordijntjes open en daar was hij. De groepsleiding was nog niet schoon genoeg... Nog een ding was nodig om de leiders en leidsters weer spik en span te krijgen. Een speciale pot werd geopend en daar waren ze, de meelwormen.... Schoon!

De kinderen waanden zich in een echte elfenwereld vandaag. Mooie bloemen, paddenstoelen waar soms even gewacht moest worden tot de groep ervoor klaar was en... een elfenwaterval. Zwembroeken aan! Deze waterval was een echte glijbaan! Vet gaaf en wat konden de groepen lang glijden. Steeds wat dichter naar het einde van dit avontuur toe.

Een avontuur waar ze die ochtend aan begonnen waren. Op zoek naar trollensnot, oorsmeer en neusharen om het mengsel voor de elfenbloemen te maken. Zou het lukken? Langzaam stroomde de elfentuin weer vol met alle groepen.

Daar waren ook de elfen en elfenkoningin Flora. Wat waren ze blij met al dat snot, de neusharen en de oorsmeer. Het werd allemaal toegevoegd aan het mengsel. Nog even goed roeren en toen was het zover. Het mengsel moest over de wortels van de elfenbloemen gegoten worden. Nee... het werkte niet. Of toch wel? Nee... Jaaa! Kijk die kopjes. Ze gingen weer recht opstaan. De elfenbloemen waren weer beter geworden. Het grote feest kon nu gaan beginnen, maar toen kwamen de trollen weer. Ze bleken helemaal niet zo onaardig te zijn als iedereen dacht. Ma Trol en haar zonen mochten in de elfentuin blijven wonen. Wat waren ze blij! Met z'n allen werd er nog een groot feest gevierd tot diep in de nacht. Zolang konden de kinderen en hun groepsleiding niet wachten. Het was een vermoeiende dag. Tijd om bad en bed weer op te gaan zoeken en door te dromen over elfjes en andere sprookjesfiguren.

  

  

De circusbaron en zijn freak problematiek

(basisschoolgroep 5, 6, 7 en 8)

De nieuwste en grootste freakshow ter wereld... Dat waren de plannen van de circusdirecteur die de kinderen van de groepen 5 t/m 8 vandaag tegenkwamen op de Kesselse Bergen. Vol overtuiging en enthousiasme vertelde de directeur over deze wereldprimeur aan de kinderen en hun groepsleiding die rondom de circus ring zaten. Het zou vandaag een hele bijzondere dag gaan worden want aan de kinderen en hun leiding de eer om als allereerste de freakshow te gaan bezoeken. Een groot circus zou het worden. Zonder grenzen. Want voor deze speciale dag hoefden de groepen geen entreegeld te betalen. Alles was gratis. De groepen konden kijken waar ze maar wilden. Niet alleen in de circusring werden optredens verzorgd, maar ook op talloze andere plekken in het bos waren shows. Zoveel moois, zou het echt waar zijn?

Na deze aankondiging vertrok de circusdirecteur met enkele freaks. Toen ze uit het zicht verdwenen waren, kwam Freak Vonk te voorschijn. Onbedoeld was hij gevangen genomen door de circusdirecteur nadat hij door de haai was aangevallen. Freak onthulde de echte plannen van de circusdirecteur en opende een gordijn. Daarachter was een professor bezig om van iemand een freak te maken. Deze behandeling stond de kinderen en hun groepsleiding ook te wachten. Een voor een zouden ze tot een freak gemaakt worden. Tenzij ze voldoende exit-kaarten zouden verzamelen tijdens de verschillende shows in het bos...

KVW 2017

Dat werd de missie van de dag.... Een dag die zo bijzonder begon, maar eigenlijk waren de kinderen, hun leiders en leidsters in de val gelokt, want ze moesten proberen uit handen te blijven van de circusdirecteur die freaks van de wilde maken. En uit handen blijven van freaks, want die wilden ook maar wat graag terug naar de normale mensenwereld...

Het vooruitzicht was niet bepaald rooskleurig en er zat niks anders op voor de groepen om aan de slag te gaan...

De smeerdoos van de drie gezusters was al meteen een afschuwelijke ervaring. Net als de gezusters zelf die er na een mislukte facelift niet bepaald meer hot en sexy uitzagen. De kinderen konden de zussen helpen door te voelen wat er in de smeerdoos verstopt lag.

Verderop stonden de freakchef-koks stonden al te wachten voor hun Freakzzeria waar ze de grootste, giftigste en smerigste pizza ter wereld wilden gaan maken. Echter waren er in het bos maar weinig voedzame ingrediënten. Dus wachtten de chefs tot de ingrediënten zichzelf aandienden. Kinderen, maar vooral de groepsleiding. Want wat was daar de afgelopen dagen al veel gif in gegaan. De keuze was algauw gemaakt en nadat de groepen door de tunnel gegaan waren, werd een van de leiders op de pizzaschijf gelegd. Een pizza met alleen giftig vlees is natuurlijk niet zo lekker. Om de smaakbeleving compleet te maken, mochten de kinderen de pizza (en hun leiding) verder beleggen met diverse kruiden....Jummie of toch niet?

De zintuigen werden zwaar op de proef gesteld. Nu was het een parcours dat in opdacht van twee freaks was uitgezet. Onderweg kwamen de groepen voorwerpen tegen die ze aan het einde moesten opnoemen. Alleen, de groepen werden geblinddoekt wat het gelijk een stuk moeilijker maakte. Maar het ging om een exit-kaart. Minimaal drie goede antwoorden moesten er gegeven worden bij de freaks aan het einde van het parcours. Anders zou er misschien iemand bij de circusdirecteur moeten achterblijven. Een leid(st)er? Of een van de kinderen? Niet te lang over nadenken. Goed voelen en dan snel verder.

Tussen de bossen in lag een kasteel. Het Kasteel der Zonden. Hier bepaalde het rad van fortuin wat er kapot geslagen mocht worden. Dat dit slechts een oefening was, wisten de kinderen nog niet maar de tunnel bracht ze bij een boksring voor een gevecht. Er vielen rake klappen en niet iedereen ging ongeschonden verder. Verliet je het kasteel met een blauw oog, dan was je er nog goed van af gekomen.

Onderweg zorgden de kwakzalvers ervoor dat de groepen ook voldoende eten en drinken binnen kregen om hun reis tot een goed einde de kunnen brengen. Lang kon deze pauze helaas niet duren, er lagen nog veel exit-kaarten op de groepen te wachten.

Verscholen in het groen lag daar een poort die toegang gaf tot... Ja? Tot wat? Een helse attractie die niet geschikt is voor kinderen. Teveel huilende kinderen en oogballen die uitgebeten werden door de dresseurs. Daarom is de attractie gesloten door de beveiligers. De bazin van de attractie is het daar natuurlijk niet mee eens. Geen bezoekers = geen geld. Doordat de beveiliging aan de luie kant is, lukt het de bazin om de kinderen toch in de attractie te krijgen. Als de beveiligers weer wakker worden, proberen ze de kinderen te redden door ze de weg te wijzen door het gangenstelsel. Ze moeten hard rennen voor hun leven en net doen alsof ze huilen. De dresseurs die de oogballen van de huilende kinderen eruit beten, zijn gemuilkorfd en kunnen niet tegen het gehuil. Met de groene, blauwe en bruine kijkers nog op de juiste plek verlaten de groepen de attractie.

KVW 2017

Net van de schrik bekomen, is het (school)tijd. Op Creapy College werden de kinderen opgeleid tot creap. Juffrouw Freakin' Bi was de strenge juf die de kinderen dicteerde wat ze moesten doen. Luisteren en nadoen was de opdracht. Na haar uitleg werd de juf de klas uitgeroepen voor een belangrijk telefoontje. Een van haar onderdanen komt in de klas en zegt dat de kinderen juist het tegenovergestelde moeten doen om exit-kaarten te krijgen. Net op tijd is de onderdaan weer weg en juf Freakin' Bi komt terug in de klas. Ze gaat verder met haar les. De kinderen luisteren helemaal niet meer naar haar. Ze gaan staan als ze moeten zitten, ze praten als ze stil moeten zijn. De juf draait helemaal door en stuurt de kinderen weg!

Even tijd om te ontspannen was er ook. The Freakin' Slide was een spannende wildwaterbaan vlak bij de circusring. Van de circusdirecteur was geen spoor te bekennen. En toch was hij ergens in het bos op zoek naar groepen om ze exit-kaarten af te pakken. Want nieuwe freaks doen het altijd goed in een show. Een ingestorte circustent zorgde al gauw voor nieuwe problemen. De killerclowns vertelden dat de bezoekers vluchtten toen de tent in elkaar zakte en dat er in de tent nog exit-kaarten lagen. Eng of niet eng, er moesten exit-kaarten verzameld worden! Achter elkaar aan kropen de kinderen onder het zeil van de tent. Met een paar extra exit-kaarten op zak kon de reis voortgezet worden.

De Master of puppets had zijn eigen poppenkast niet meer onder controle. Zijn poppen, Kan Klaassen en Katrijn, leken tot leven te komen en wilden van de kinderen de nieuwe poppen maken. Gelukkig wisten de groepen dit probleem op te lossen en ook de acrobatische kunsten die op de balk uitgehaald moesten worden, leken vlekkeloos te verlopen. Ten minste, voor sommige kinderen en leiders wel.

Opeens was daar de jager. Hij zei dat de kinderen zich moesten bukken zodat ze niet gezien zouden worden door de ontsnapte aap. Maar laat die aap nou precies op de route zitten die de kinderen moeten afleggen. Er zit niks anders op dan door te gaan en heel stil sluipen de kinderen richting de aap die niets vermoedend zit te vlooien. Het geritsel verried de kinderen en de aap ontdekte hen en bekogelde de groepen met zijn eigen stront.

Hoe zou dit avontuur gaan aflopen? Misschien dat de waarzegsters daar meer over weten. Ze waarzegsters vertelden dat ze ontsnapt zijn aan de circusdirecteur. Een leugen, want de waarzegsters hadden een veel gemener plannetje... Een voor een keken ze de kinderen aan en ze zagen dat de toekomst er niet bij iedereen even fantastisch uit zou zien. Die kinderen moesten op een stoeltje gaan zitten en de waarzegsters voorspelden de toekomst met behulp van kaarten. Of de voorspellingen uitkomen weten we over een heel aantal pas. Wat wel zeker was dat elke groep een exit-kaart kreeg.

Dat ging niet overal even gemakkelijk. Bij de Freaky Vonk's mysterieuze blood wall was concentratie uiterst belangrijk. Uit een grote ketel moesten de kinderen ringen halen die ze om de uitgestrekte handen van hun groepsleiding moeten gooien. Daarbij moesten ze "bloody wall" roepen, anders verdween de kracht van de muur. Er moesten genoeg ringen om de lege handen gegooid worden om met volle handen (met exit-kaarten) verder te kunnen gaan.

Slapende freaks. Dat moet toch een eitje zijn voor de kinderen en hun leiders en leidsters. De freaks zijn half mens, half robot en in de tent liggen ledematen die door de kinderen verzameld moeten worden. Afgehakte armen en benen.... Muisstil moest het zijn. Een verkeerd been of een verkeerde arm pakken... Dan werden freaks wakker en was het einde zoek! En reken maar dat de freaks wakker werden.

Na een lange dag dolen door het bos, op zoek naar exit-kaarten, verzamelden de groepen zich weer rond de circusring. De circusdirecteur kwam te voorschijn met een gemene grijns op zijn gezicht. Hij maande zijn hulpjes en freaks om een kring te vormen rond de kinderen. Vervolgens vertelde de circusdirecteur wat hij van plan was. De kinderen hadden voor de laatste keer in hun eigen bedje geslapen. Ze werden de nieuwe freaks voor het circus en daarom werden de kinderen en de groepsleiding gevangen genomen. Gelukkig kwam Freak Vonk op tijd te voorschijn. De circusdirecteur schrok ervan. Freak vertelde over de exit-kaarten en die de kinderen verzameld hadden en dat de circusdirecteur geen andere keus had dan iedereen met zo'n exit-kaart de weg naar de uitgang te wijzen. De circusdirecteur was woedend en verbaasd tegelijk. Hij had niet gedacht dat het de kinderen zou lukken om de exit-kaarten te bemachtigen. Zijn goed doordachte plan mislukte totaal. Samen met zijn freaks bleef de directeur achter in het bos. Pas toen het donker werd, verdween hij met zijn circus... Waar naar toe? Geen idee.

 

Hierbij enkele foto's van vandaag, kijk in het fotoalbum voor meer foto's.